أَمْ يَقُولُونَ افْتَراهُ قُلْ فَأْتُوا بِعَشْرِ سُوَرٍ مِثْلِهِ مُفْتَرَياتٍ وَ ادْعُوا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ ( 13 ) فَإِلَّمْ يَسْتَجِيبُوا لَكُمْ فَاعْلَمُوا أَنَّما أُنْزِلَ بِعِلْمِ اللَّهِ وَ أَنْ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ فَهَلْ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ ( 14 ) / 22 آدمى ميان نوميدى و فخر رهنمودهايى از آيات : در اين بخش خداوند سرشت آدمى را پيش از تربيت و تزكيه يعنى صفات جاهاى او را يادآور مىشود : نوميدى و ناسپاسى وى را به هنگام از دست رفتن نعمت ذكر مىكند . چون به نعمتى پس از سختى مىرسد به گمان اين كه نعمت پايدار خواهد بود ، غرق شادى و كبر و فخر مىشود ، امّا حالت مردم شكيبا كه رويدادهاى گذشته و اكنون و آينده را به درستى ارزش مىنهند ، به گونهء ديگر است ، با فقدان نعمت توازن خود را از دست نمىدهند و بدين سبب به آمرزش و ثواب بزرگى مىرسند . پيامبر را سزاست كه برترين صفات نيكو از جمله استقامت را داشته باشد و از اين رو او را نسزد كه داراى خصال جاهلى كه ناشى از نفسانيّت تنگ عرصه است باشد : چنين نفسانيتى مىخواهد كه پيامبر گنج داشته باشد يا فرشته‌اى او را همراهى كند . بر آن است كه رسالت پيامبر از جانب خدا نيست و دروغ است ، حال آن كه قرآن تحدّى كرده ، به كافران پيشنهاد مىكند كه اگر راست مىگوييد ده سوره كه در علم و بلاغت نظير سوره‌هاى قرآن باشد بسازيد و هر كه را مىخواهيد